· 

Ben jij goed genoeg?

Een foto op insta van een prachtige mama zonder wallen onder de ogen of een happy mama met al na 2 weken weer een strakke buik; een bericht op facebook van een papa die trots en blij is dat zijn kindje na 3 weken doorslaapt; een filmpje waarop een kindje van 11 maanden voor het eerst zelf loopt onder gejuich van de rest van het gezin. Allemaal oké en vaak ook écht om 'trots' op te zijn, maar de dingen die we vaak voorbij zien komen maken onbewust toch dat we met bepaalde maatstaven gaan meten, niet alleen anderen, maar ook onszelf en onze kinderen. De "perfecte ouders" en "perfecte baby" komen vaak voorbij op plaatsen waar we veel van onze informatie halen, onze vragen stellen en berichten delen: instagram, facebook, pinterest.... Eerlijk is eerlijk, veel mensen brengen een groot deel van de dag door in de wereld 'achter de (beeld)schermen'. 

Maar, gelukkig bestaan de perfecte papa of mama niet. Ook geen perfecte baby's/kinderen trouwens. Iedereen is uniek. Als baby, als volwassene en als ouder. 

Je mag een 'goed-genoeg-mama' en 'goed-genoeg-papa' zijn. Perfectie loslaten geeft ruimte voor je kindje om op zijn eigen tempo en wijze te ontwikkelen en het geeft ruimte voor jezelf en je partner om te groeien in het ouderschap. Baby en ouders groeien en ontwikkelen allebei met vallen en opstaan. Deze wisselwerking tussen ouders en kinderen (ook al zijn ze nog zo jong) is iets heel moois waarbij het van belang is dat het met je kind(je) goed gaat, maar zeker ook dat het met jezelf goed gaat. Ieder lid van het gezin doet ertoe!

Het kost soms wel even om die balans te vinden, zeker wanneer je net (weer) een kindje hebt gekregen. Maar toch, dezelfde soort vragen, twijfels en onzekerheden steken soms de kop op als toen ze baby waren. Onze kinderen zijn nu 16,14 en 9 Soms (lees: vaak) blijkt dat het niet iets is wat ik moet doen, maar juist iets moet laten ....... ook vooral los laten.... want ze groeien groter... en dat lukt niet als je ze vast houdt. Dan krijg je weerstand, op elke leeftijd. Soms besef ik, dat op het moment dat ik mijn puber het meest irritant of brutaal vind, hij juist mij een spiegel voorhoud en het ten diepste iets over mezelf vertelt. "Auw!" Dat wel, maar als je wilt zien wat je kind vertelt over jou dan is het geen fout die je hebt gemaakt en faal je niet als ouder, dan is het niet een "vervelend kind" (al kun je hem op dat moment wel achter het behang plakken...) maar een mens in ontwikkeling die zijn grens aangeeft of duidelijk maakt dat jouw manier niet per sé zijn of haar manier is. Eigenlijk heel logisch en mooi dat je kinderen zich ontwikkelen en zichzelf leren kennen. Als je het wilt zien, dan kan een "auw! niet-leuk-moment" met je baby, peuter of puber (ook) een waardevol leer- en groeimoment voor jezelf zijn en je relatie met elkaar nog mooier  en ieder individu krachtiger maken. En dat is wat een babycoach jou als ouder van een 'nieuw mensje' wil bieden : groeimomenten! Geen losstaande adviezen en methodes maar pedagogische tips en groeimomenten gebaseerd op wie jullie zijn, individueel en als gezin. Het gedrag van je kind(je) kan veel zeggen over jou, over hoe je in je vel zit, wat er van binnen bij jou speelt. Dat te leren zien is een groot goed. Hoe mooi wanneer je dit al mee kunt nemen in de babytijd van jouw kindje. Benieuwd? Ik leer je er graag meer over.

 

Ervaar jij naast het grote geluk soms (of vaker) ook 'niet-leuk-momenten' en zit je niet op die roze wolk? Dat is niets om je voor te schamen. Gun jezelf en je baby de tijd om aan elkaar te wennen en elkaar te leren kennen. Je bent nog nooit mama/papa geweest van dít unieke kindje, dus ook bij een derde of vierde kindje kun je tegen onzekerheden aanlopen. 

Wanneer je baby bepaald gedrag laat zien, kan het helpen om ook bij jezelf te 'voelen' hoe het met jou gaat. Volg je hart wanneer je je zorgen maakt om je kindje. Je intuïtie klopt vaak wel... Kom je er niet uit kun je bijvoorbeeld een babycoach vragen eens met jullie mee te kijken. 

Leg de lat niet te hoog voor jezelf en gun jezelf ruimte om te groeien. Mocht je beseffen dat jouw lat te hoog ligt, dan kun je er altijd nog onderdoor lopen. En wanneer iets een keer niet goed gaat, zie het niet als 'fout' maar als een leer- en groeimoment. Dat maakt je prachtig en krachtig en vooral uniek!

Jij bent goed genoeg! 

 

Liefs, Esther

 

 

Reactie schrijven

Commentaren: 0